De stijlen in de tempel Deel 1: Alle vechtkunsten onder de hemel komen uit Shaolin?

We zijn verheugd om een ​​reeks inzichten te delen in de geschiedenis en filosofieën van Shaolin kungfu, zoals onlangs gepubliceerd in Martial Arts Magazine Australië, Nummer 8. Deze serie wordt in drie delen gepresenteerd en onderzoekt enkele van de minst begrepen aspecten van de geschiedenis en training van de Shaolin-tempel. Dit wordt verteld door een huidige student van de school met inzichten van Meester Shi Xing Jian en vertaald door Lisa Guo, beheerder van de Maling Academy:

“Welke stijlen worden er in de Shaolin Tempel onderwezen?”
Het is een veelgestelde vraag, en eentje die ik vaker heb gekregen dan ik kan tellen. Mensen gaan er vaak van uit dat Shaolin één vechtkunst is met een vast curriculum, dat generaties lang ononderbroken wordt doorgegeven. Maar de waarheid is veel complexer – en veel fascinerender.

Als fulltime kungfustudent aan de Maling Shaolin Kung Fu Academy, waar ik train onder een 32e-generatie Shaolin-meester op het Chinese platteland, heb ik het voorrecht om rechtstreeks van de bron te leven, te oefenen en te leren. Dit unieke perspectief, gecombineerd met de begeleiding van mijn meester, Schoolhoofd Shi Xing Jian (ook bekend als Meester Bao), en zijn kungfubroeders, heeft me toegang gegeven tot inzichten die zelden buiten de tempelmuren worden gedeeld. Veel van de ideeën in dit artikel komen rechtstreeks voort uit hun leringen, verhalen en persoonlijke verslagen – aangeboden in gesprekken, tijdens trainingen of in rustige momenten bij de thee.

Samen duiken we dieper in het gelaagde, levende systeem van Shaolin Kung Fu.

Shaolin is niet zomaar een stijl. Het is een samenkomst – een levend archief, een heiligdom, een geboorteplaats en een kruispunt voor de Chinese martiale cultuur. Om te begrijpen wat er in de tempel wordt onderwezen, moeten we eerst de rol van de tempel in de geschiedenis van de martiale kunsten begrijpen. We moeten de spreekwoorden en filosofieën die de identiteit ervan bepalen, ontrafelen. We moeten onderzoeken hoe interne en externe praktijken samengaan, en hoe de enorme collectie vormen en wapens van de tempel wordt gestructureerd, overgedragen en voortdurend evolueert.

Deze serie bestaat uit drie delen en begint met het beantwoorden van een van de meest voorkomende vragen in de wereld van de vechtsporten: Wat wordt er eigenlijk geleerd in de Shaolin Tempel? Deel 1 onderzoekt hoe de Shaolintempel een centraal knooppunt voor krijgskunstkennis werd, waarom het gezegde "Alle krijgskunsten onder de hemel komen van Shaolin" is zowel metafoor als waarheid, en hoe stijlen uit heel China binnen de muren bewaard zijn gebleven en zijn getransformeerd.

Zijn alle vechtkunsten onder de hemel afkomstig van Shaolin?

Je hoort het vaak zeggen: 天下武功出少林 — "Alle vechtkunsten onder de hemel komen van Shaolin; en Shaolin Kung Fu is ongeëvenaard." Het is een gewaagde bewering. Op het eerste gezicht lijkt het onwaarschijnlijk. China is immers enorm, de vechttradities talrijk, met regionale stijlen die ouder zijn dan zelfs de oudste tempeldocumenten. Dus hoe kunnen ze hun oorsprong allemaal herleiden tot één bergklooster in Henan?

Het antwoord ligt, net als bij veel Shaolin-stijlen, in de combinatie van geschiedenis, filosofie en functie. Deze beroemde spreuk is niet bedoeld als een letterlijke genealogie van alle vechtstijlen, maar eerder als een getuigenis van de unieke rol die de Shaolin Tempel heeft gespeeld in het bewaren, ontwikkelen en overdragen van vechtkunst. Er zijn in feite meerdere interpretaties en redenen waarom deze spreuk gewicht in de schaal legt – elk geworteld in een andere vorm van onderlinge afhankelijkheid tussen de tempel en de kunsten waar hij beroemd om is geworden.

In het oude China werden krijgskunstenaars tijdens oorlogen vaak opgeroepen voor militaire dienst. Bekwame vechters – meesters met speer, zwaard of vuist – waren waardevolle aanwinsten voor elk leger. Maar niet iedereen zocht het slagveld op. Sommigen wilden juist hun kennis behouden, uit angst dat hun stijl met hen zou verdwijnen als ze in de oorlog zouden sneuvelen.

De Shaolin-tempel, met zijn afgelegen berglocatie, religieuze bescherming en nadruk op discipline, werd een veilige haven. Het bood een neutrale ruimte – vrij van hofpolitiek en clanruzies – waar grote meesters uit heel China zich konden terugtrekken, oefenen en lesgeven. Deze mannen werden niet altijd monnik, maar ze gaven hun methoden door aan leerlingen die onder het dak van de tempel trainden. Zo werden hun kunsten bewaard, gedeeld en soms getransformeerd. Na verloop van tijd ontstond zo een schat aan stijlen, vormen en technieken die met elke generatie gevarieerder en verfijnder werden.

Sommige van deze stijlen bleven binnen de tempel herkenbaar. Andere werden gemengd, aangepast of geherstructureerd tot wat we nu kennen als Shaolin Kung Fu.

Niet elke meester had de middelen of de ruimte om zijn volledige systeem aan de buitenwereld door te geven. Maar in de tempel vonden ze een omgeving met zowel de structuur als de studentenpopulatie om hun leringen te bewaren. Hier werden vormen gecatalogiseerd. Technieken werden geherstructureerd. Principes werden besproken, getest en verfijnd. Het resultaat was niet één enkele stijl, maar een levende synthese – een martiale ecosysteem opgebouwd uit vele afstammingslijnen, opgenomen en aangepast in een uniek Shaolin-kader. Zelfs vandaag de dag worden beoefenaars in de tempel blootgesteld aan elementen van vele verschillende systemen. Hoe langer je traint, hoe meer je begrijpt hoe divers het curriculum werkelijk is. Daarom vindt iemand die Shaolin traint het vaak makkelijker om later andere stijlen te leren – de basis is er al.

Een oud gezegde verwoordt deze relatie treffend helder: 拳以寺名，寺以武显 – "De vuisten ontlenen hun naam aan de tempel, de tempel haar glorie aan de vuisten." De tempel geeft haar naam aan de vechtkunst, en op hun beurt brengen vechtkunsten eer en roem aan de tempel. Er is hier een band – dieper dan branding, ouder dan het curriculum. Een wederzijdse verheffing.

Het is niet alleen het aantal stijlen dat Shaolin heeft doorgemaakt dat het deze reputatie heeft gegeven, het is ook de manier waarop de tempel die stijlen heeft versterkt. Door zijn discipline, structuur en prestige heeft Shaolin de vechtkunsten evenzeer gevormd als bewaard.

Sommige stijlen zijn nu onafhankelijk of worden geassocieerd met andere regio's en werden vroeger in de tempel beoefend. Tai Chi, hoewel stilistisch gezien zeer verschillend, deelt filosofische wortels met de zachte vuistmethoden van de tempel, bekend als Rou Quan (柔拳). Wing Chun, dat vaak met Zuid-China wordt geassocieerd, omvat trainingsgereedschappen zoals de houten pop, die ook in de Shaolintempel is aangetroffen. Xiangxing Quan (象形拳), of imitatiestijlen zoals adelaar, tijger, aap en dronken vuist, werden binnen de muren van de tempel verfijnd. Rou Gong (柔功), een moderne synthese van Tai Chi en Shaolin-bewegingen, wordt vandaag de dag nog steeds beoefend door hedendaagse monniken en meesters.

Shaolin werd in essentie een concentratie van krijgskunstkennis – een plek waar stijlen elkaar ontmoetten, zich vermengden en evolueerden. Hoewel die stijlen zich uiteindelijk over China en de rest van de wereld verspreidden, wijzen hun sporen vaak terug naar de tempel.

Tegenwoordig beschouwen veel mensen de Shaolin Tempel nog steeds niet alleen als een symbool van Chinese vechtkunsten, maar ook als een bron van afstamming, legitimiteit en levende traditie. Of een vorm er nu is ontstaan, bewaard is gebleven of simpelweg is doorgegeven tijdens zijn reis, de invloed van Shaolin blijft doorklinken in de vechtkunstwereld.

Vervolgens gaan we dieper in op de interne architectuur van het martiale systeem van de tempel. Waaruit bestaat Shaolin Kung Fu precies? Hoe worden de beoefeningen ervan gecategoriseerd? En wat onderscheidt het in de integratie van het fysieke, mentale en energetische?